η συμβουλή της γριάς στο λεωφορείο

Ο πόνος, δεν ξέρεις μικρέ μου πως μοιάζει. Να ρωτήσεις αυτούς που τους βρίσκει η νύχτα μόνους ή αυτούς που τους βρίσκει η μέρα χωρίς να αγαπιούνται. Αυτούς που τους βρίσκει η νύχτα με ένα ποτήρι αλκοόλ στο χέρι και μόνη τους συντροφιά το πακέτο με τα τσιγάρα τους. Aυτούς που μεθάνε με φθηνό ουίσκι στα σκυλάδικα. Αυτούς που στο παράθυρο τους τρεμοσβήνει το φως από τις διαφημίσεις της τηλεόρασης μέχρι αργά το βράδυ. Αυτούς που βάζουν μόνο ένα πιάτο στο τραπέζι. Αυτούς που η καρδιά τους κουράζεται να χτυπάει, ακόμα και μια ανοιξιάτικη μέρα. Αυτούς που έχασαν το σπλάχνο τους. Αυτούς που χάνονται και δεν τους ψάχνει κανείς. Αυτούς που χάνονται και δεν αγαπήθηκαν ποτέ. Αυτούς που πεθαίνουν τελευταίοι. Αν τους βρεις ρώτησέ τους. Δεν τους έχουν ρωτήσει ποτέ τίποτα και ίσως ξαφνιαστούν λίγο. Ξαναρώτα τους. Πως μοιάζει ο πόνος; Αυτοί τον έχουν συναντήσει και θα σου πουν πως μοιάζει. Έτσι αν τον συναντήσεις ποτέ, να τον αναγνωρίσεις και να προσπαθήσεις να τον αποφύγεις.

Ίσως μοιάζει λίγο με τη μοναξιά. Ή με το κλάμα της μάνας του Τούση του νεκρού καπνεργάτη.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

ρόζα

βασανισμένος μετανάστης

οροθετική ιερόδουλη

πούστης

ξυλοδαρμένος από φασίστες

βιασμένη

χοντρός

βρωμιάρης πακιστανός

λεσβία

άσχημος

τραβέλι

καθυστερημένη

οι κανονικοί άνθρωποι σε χαιρετούν

οι κανονικοί άνθρωποι σε βρίζουν

οι κανονικοί άνθρωποι σε χλευάζουν

εσύ χορεύεις ένα βαρύ ζεϊμπέκικο

ο θάνατος χτυπάει παλαμάκια

και οι φασίστες χτυπάνε εσένα

τα τροχοφόρα περνάνε πάνω σου πια και η ιστορία έχει γίνει ανάγκη πιο πολύ από ποτέ.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

εθνο-φυλακή

6:00 εγερτήριο. Νωχελικό ντύσιμο, ξύρισμα, πλύσιμο δοντιών. Σέρνω το κορμί μου για πρωινό, αναφορά, ιατρείο, ασθενείς και επιτέλους νεσκαφέ ζεστό με λίγη ζάχαρη. Στρατιώτες, εποπ, αξιωματικοί όλοι θα περάσουν από το ιατρείο. Όλοι θα πουν μια κουβέντα. »Συνδικαλιστής ο γιατρός» δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο και όλο τσιγκλάνε για κουβέντα. »Θέλουν λέει να ξαναεφαρμοστεί το πανεπιστημιακό άσυλο, είσαι υπερ; Τι έχεις να πεις για τον συνδικαλισμό στα πανεπιστήμια; Θες να μείνουμε στην Ευρώπη;». Καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπος με έναν καινούργιο κόσμο, που δεν είχα αντιμετωπίσει παρά μόνο σαν αντιπάλους στη διαμάχη των φοιτητικών συνελεύσεων. Και δεν μπορώ να τον συνηθίσω οφείλω να ομολογήσω. Επαγγελματίες οπλίτες που διατυμπανίζουν την ακεραιότητα της δεξιάς τους ταυτότητας, πατρίδα-θρησκεία-σεξιστικά αστεία. Αξιωματικοί που πιστεύουν ανά πάσα στιγμή ότι θα βγούμε στον πόλεμο με την Τουρκία. Δεκαοχτάχρονοι φαντάροι από χωριά της Κρήτης που ξυρίζουν περήφανα το λεβέντικο χνούδι πάνω από το στόμα τους και ανυπομονούν να σκοτώσουν τσι ξένους με την καραμπίνα.

13.30 Συσσίτιο. Αναφορά, σειρά στο εστιατόριο, ψωμί, σαλάτα, κοτόπουλο με ρύζι. Έλα να κάνουμε ένα τσιγάρο ρε σειρά. -Τι θα κάνεις μετά τον στρατό; -Ε, θα περιμένω να βγει καμιά προκήρυξη για αστυνομία ή για εποπ στον στρατό. -Όχι ρε εσύ είσαι καλό παιδί και θες να γίνεις μπάτσος; -Ε μωρέ μήνας μπει, μήνας βγει θα έχω τον μισθό μου. Δουλίτσα να υπάρχει δηλαδή και τα υπόλοιπα να πάνε γαμηθούν συνεχίζω την κουβέντα στο μυαλό μου. Η κρίση αυτή μόνο οικονομική δεν είναι. Και δεν ξέρω πως θα την αντιμετωπίσω, όντας μια μειοψηφία στην άγρια τούτη χώρα.

Και συνεχίζοντας την ξενάγηση στην άσχημη καθημερινότητα του στρατοπέδου και ρίχνοντας τα πολιτικά μου στάνταρ στο πάτωμα, ξεχνώντας την ηλιθιότητα και την άσχημη συμπεριφορά μόνιμων στρατιωτικών προς τους οπλίτες κολλάει το μυαλό μου στο πιο απαισιόδοξο. Οι στρεσογόνες και πιεστικές συνθήκες του στρατού αντί να γεννήσουν το αίσθημα της αλληλεγγύης μεταξύ των φαντάρων ξυπνούν το ένστικτο της ζούγκλας, τον παλιό έναντι του νέου, τον δυνατό έναντι του αδύναμου, τον έξυπνο έναντι του χαζού, την κοροϊδία έναντι του ντροπαλού. Και σκέφτομαι τις στρεσογόνες συνθήκες που έχουμε περάσει στους δρόμους διαδηλώνοντας, την αλληλεγγύη, την συντροφικότητα. το αίσθημα του δικαίου και λέω όχι, μια τέτοια κοινωνία μας αξίζει και όχι αυτή που γεννιέται στις στρατιωτικές παραλλαγές και γαλουχείται στα καλογυαλισμένα άρβυλα.

22.30 Σιωπητήριο. Ξαπλώνω. Παίρνω το κινητό στο χέρι. Άλλη μια μέρα που δεν ξαπλώνεις δίπλα μου τελείωσε.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

πεταμένη_σημαία_σκουπίδια

κατέβηκα στο κέντρο, η παρέλαση είχε τελειώσει. οι καφετέριες γεμάτες παλιούς συμμαθητές. με τα παιδιά τους και τα ελληνικά σημαιάκια τους. έσκυψα κάτω το κεφάλι και συνέχισα τον δρόμο μου χωρίς να χαιρετήσω κανέναν. περήφανος που δεν έγινα και εγώ ένα ακόμα μικροαστικό κλισέ, περπάτησα ανάμεσα σε φρέντο καπουτσίνο και φυσικούς χυμούς. και σαν χαρούμενος αντικομφορμιστής συνέχισα να περπατάω μέχρι την πύλη του στρατοπέδου, ντύθηκα με την παραλλαγή του στρατού και δεν ξεχώριζα πια από τους άλλους. ξανακατέβασα το κεφάλι, ατιμασμένος από τον ίδιο μου τον εαυτό, που άφησε τον αντικομφορμισμό του στην τσέπη του παλιού τζιν.

-Παρουσιάσου στρατιώτη!

– Στρατιώτης υγειονομικού, Ρεσπιράτος Γεώργιος 2014 Έ ΕΣΣΟ. Βγαίνω αναφερόμενος κύριε λοχαγέ για την υπεροψία που ένιωσα σήμερα έναντι των παλιών μου συμμαθητών επειδή προτιμώ τους radiohead από τα στρατιωτικά εμβατήρια, τους μοναχικούς περιπάτους από τις τυπικές κυριακάτικες οικογενειακές μαζώξεις και τους ανθρώπους από τα έθνη.

ELLHNIKH_SHMEA_SKOUPIDIA1 jklj

 

     28 Οκτωβρίου 2014

Posted in Uncategorized | 3 Σχόλια

μακριά [makriá]

μακριά [makriá] : I. επίρρ. με αναφορά σε κτ. μακρινό σε σχέση με τον ομιλητή ή με ορισμένο σημείο αναφοράς. ANT κοντά· δηλώνει: 1. τόπο: Δεν τον χωράει το σπίτι του γιατί δεν είσαι εκεί αλλά ~ του. Είσαι ~ και μου λείπεις || Γυαλιά για ~, μυωπίας. (έκφρ.) . 2. χρόνο: Τώρα είναι Οκτώβριος· τα γενέθλια σου είναι ~,αργούν να έρθουν. 3. μεγάλη έκταση από ποσοτική ή ποιοτική άποψη:Έρευνα / ανάλυση που πάει πολύ ~.

και όταν συνδυάζει το 1 και το 2 ψάξε το πρώτο τραγούδι των Beirut να κρυφτείς από κάτω και να ανάψεις ένα τσιγάρο, μήπως και η νικοτίνη που θα μπει στα πνευμόνια σου μπορέσει να απαλύνει λίγο τον πόνο στο επικάρδιο που προκαλείται συνεχόμενα από το γαμημένο αυτό επίρρημα

 

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια

1-2-3|31 Αυγούστου

1.
-αυτό που βλέπεις και φωσφορίζει το βράδυ στη θάλασσα δεν είναι πλαγκτόν, μου είπε ο Λουκάς αλλά δεν τον πίστεψα. γιατί τίποτα δεν θα μου χαλούσε τις μυρωδιές που άφησε το καλοκαίρι στη μύτη μου και κυρίως τη δικιά σου, το βράδυ που μεθύσαμε και αγκαλιαστήκαμε γυμνοί μέσα στη μαύρη θάλασσα με μοναδικό φως το φωσφορίζον πλαγκτόν και το άσπρο από τον σκληρό χιτώνα των ματιών σου.

2.
Κάπου στο βάθος ακούγεται η φωνή του πρωθυπουργού ανακατεμένη με τη μουσική από τα ηχεία μου. Στο μυαλό μου το ποίημα της Γώγου «..η μοναξιά, έχει το χρώμα των Πακιστανών..». Το κρεβάτι άστρωτο και το σπίτι έχει ποτίσει τη μυρωδιά του στριφτού. Καλοκαίρι, καύσωνας στην πόλη.                                                                                          »Ζούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου», όπου δεν θεωρείσαι άνθρωπος αν έχεις λίγο πιο σκούρο δέρμα, δεν δικαιούσαι να μιλάς, να πληρώνεσαι για τη δουλειά σου, να αντιστέκεσαι στην αδικία, να κάνεις μια βόλτα χωρίς το φόβο του προπηλακισμού από φασίστες. Ο ρατσισμός έχει ποτίσει το έδαφος αυτής της χώρας από τα χωράφια της Πελοποννήσου μέχρι τα πεζοδρόμια της πρωτεύουσας.                                                            »Ζούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου» όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Και εμείς ξεχνάμε τους χίτες, τους ταγματασφαλίτες, τους συνεργάτες των ναζί, τις κτηνωδίες της δεξιάς, τους διωγμούς και την εξορία των κομμουνιστών, τα Δεκεμβριανά, τη Βάρκιζα, τη Μακρόνησο, τον Άη Στράτη, τα πέτρινα χρόνια, τον Πέτρουλα, τον Λαμπράκη, τη χούντα. Ξεχνάμε τις ήττες μας γιατί έχουμε συνηθίσει. Έχουμε συνηθίσει να είμαστε οι χαμένοι. Έχουμε συνηθίσει να ζούμε μαζί με τη θλίψη μας. Και προσπαθούμε να πιαστούμε από μικρές δόσεις χαράς όταν διαδηλώνουμε δίπλα-δίπλα, όταν έρχεται το καλοκαίρι και όταν ερωτευόμαστε.

3.

Έπεσε το τασάκι από τον δυνατό αέρα και γέμισε το δωμάτιο στάχτη ανάκατη με ανασφάλειες και τραγούδια των radiohead. Νιώθω να μην με χωράνε πια τα 35 τ.μ  και δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω. Θέλω να πάρω το παιδικό μου ποδήλατο, να βρω την μεγαλύτερη κατηφόρα και να την κατέβω χωρίς φρένα, χωρίς την αίσθηση του κινδύνου όπως τότε,  που ήμουν παιδί και ψάχναμε όλη τη γειτονιά για την καλύτερη κατηφόρα. Και δεν μας ένοιαζε που τρώγαμε τα μούτρα μας. Και το μέτρο για το πόσο καλή ήταν η μέρα μου να είναι τα σημάδια στα γόνατα. Όσο πιο πολλά, τόσο πιο γεμάτη η μέρα. Δεν μπορώ άλλο ίσιωμα, δεν μπορώ άλλη κανονικότητα θέλω να κατρακυλήσω. Κατρακυλάω. Και δεν έχω φρένα. Και ας φάω τα μούτρα μου. Και ας μετράω σημάδια. Και ας πονάνε. Αλλά θα ‘χω τη πιο γλυκιά ανάμνηση. Έναν έρωτα που ξεκίνησε καλοκαίρι, ανάμεσα σε κακόγουστες πλαστικές καρέκλες στο πανηγύρι.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

λίγο

λίγο να βγει ο ήλιος, λίγο να ερωτευτούμε, λίγο να μου πιάσεις το χέρι μέσα στο αμάξι, λίγο να μου χαμογελάσεις από μακριά, λίγο να μου φιλήσεις το μάγουλο και να μου πεις καλημέρα ένα σάββατο, λίγο να κλάψεις στην αγκαλιά μου, λίγο να κλάψω στη δική σου, λίγο να μου φιλήσεις τα μαλλιά, λίγο να μου μιλήσεις, λίγο να με πεις μωρό σου, λίγο να σε αγγίξω, λίγο να μεθύσουμε, λίγο να χορέψουμε, λίγο να μου πεις μη φύγεις σε παρακαλώ κάτσε μαζί μου, λίγο να ξαπλώσουμε μαζί, λίγο να σ’ αγαπήσω, λίγο να μ΄αγαπήσεις | αρκεί για να ξεχάσω τα πάντα και να μείνω να θυμάμαι μόνο τα λίγο μας.

 λίγο   πολύ

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε