Όρισε μου το σκοτάδι

είναι εντυπωσιακό

το μαθαίναμε απ το σχολείο

τα φυτά λέει στρέφουν το άνθος τους

στον ήλιο

σε αντίθεση με τον άνθρωπο

που κυνηγάει το σκοτάδι

 

Ποιό σκοτάδι θα μου πείς; Όρισέ μου το σκοτάδι. Το σκοτάδι στην παραλία,ένα βράδυ του Ιουλίου χωρίς φεγγάρι ή το σκοτάδι στα μάτια (στα μάτια,όχι στο δέρμα) του μετανάστη πίσω από τα κάγκελα των σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Θα μου πεις και ο τραγουδιστής λέει, χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια. Ναι, ωραίο το σκοτάδι , για τις καλλιτεχνικές μας εμπνεύσεις, πως μπορείς όμως να το πεις αυτό όταν αντικαθιστά το φως τόσο έντονα.

Και όταν λες σκοτάδι, τι συναίσθημα σκέφτεσαι / μίσος* ή απόγνωση;

Όρισέ μου το σκοτάδι.

                                                                                                                             *το ταξικό μίσος                                              δεν συγκαταλέγεται/ σίγουρα δεν είναι σκοτεινό συναίσθημα

Advertisements

About respiratos

https://ataxikianapnoh.wordpress.com/
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Όρισε μου το σκοτάδι

  1. Δεν θα σου ορίσω τίποτα. Βαρέθηκα να ορίζω, να θέτω όρια, να βάζω πράγματα σε κουτιά. Ή καλύτερα σε μικρά κλουβιά στο κεφάλι μου. Θα σου πω ότι το σκοτάδι για μένα είναι όμορφο. Το σκοτάδι είναι συνειδητοποίηση. Προφανώς, όχι για όλους και όχι πάντα. Το μίσος (ταξικό ή όχι -αν και προτιμώ το πρώτο) είναι στη μέρα, στο φως, όπου όλα φαίνονται καθαρά. Στο φως βλέπεις την μιζέρια, και τον πόνο, και την θλίψη και το σκοτάδι που ψάχνεις να ορίσεις.
    Δεν θέλω άλλους ορισμούς. Δεν θέλω άλλα όρια. Μου φτάνουν αυτά στα οποία ζω, αυτά στα οποία με βάζουν με το στανιό να κινούμαι. Έχουμε φτάσει να έχουμε τους ορισμούς απ’ ό,τι υπάρχει γύρω μας. Τους ψάξαμε, τους αλλάξαμε, του βρήκαμε.. Και τι κάναμε; Βάλαμε ακόμη ένα πράγμα στο κουτί του και μείναμε να το κοιτάμε από μακριά, λες κι είναι και καμιά τέχνη αυτό.
    Στην ερώτησή σου, λοιπόν, η απάντησή μου είναι: Αρνούμαι να Ορίσω. Το μόνο που θέλω είναι να Δράσω.

    Καλή σου μέρα!

  2. Ο/Η ataxiasrespiratos λέει:

    με κάλυψες απολύτως, μάλλον δεν χρειάζομαι άλλους ορισμούς
    🙂

  3. Ο/Η psycheandlife λέει:

    Το σκοτάδι (το δικό μου, το μέσα μου και το έξω μου) είναι ΚΑΙ ηρεμία και γαλήνη, το σκοτάδι στα μάτια του μετανάστη είναι αβάσταχτο και το συναίσθημα το δικό μου, ως ανθρώπινη ύπαρξη, είναι μια βαθιά ντροπή.
    Το μίσος, όμως, είτε είναι ταξικό είτε είναι (ας το πούμε) σωβινιστικό ή εθνικιστικό παραμένει το ίδιο σαν τοξικό συναίσθημα και συντάσσεται με τη βία (εσωτερική ή εξωτερική).
    Ψυχολογήματα θα μου πεις! …ίσως και ναι, αλλά ποτέ το μίσος δεν υπήρξε σαν ανθρώπινη λύση. …κι από δω ξεκινούν τα δύσκολα…

  4. Ο/Η ataxiasrespiratos λέει:

    αν και το ξεκαθάρισα στο ποστ μου, το ταξικό μίσος είναι υγεία όπως και η επαναστατική βία και δεν θα την συγκρίνω με την φασιστική βία. το ταξικό μίσος είναι συναίσθημα απελευθέρωσης ενώ η φασιστική βία είναι καταπιεστική και θέλει να υποτάξει το διαφορετικό.
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s