αναποφάσιστος

Στρίβω τσιγάρο και το ανάβω, ρουφάω τον καπνό μέχρι να φτάσει στα πέλματα και τον βγάζω με έναν μεγάλο αναστεναγμό. Ο ψυχρός θαλασσινός αέρας του Βοσπόρου με χτυπάει στο πρόσωπο και έχει κάνει τα μάγουλα μου κατακόκκινα. Τα φώτα από τη μεγάλη πόλη μοιάζουν πιο όμορφα από ποτέ και ένα παιδί παίζει δίπλα μου μια φάλτσα μελωδία με τη φυσαρμόνικα του, προσπαθώντας να συνοδέψει το τραγούδι των γλάρων (ήχος κινητού που χτυπάει)
Μόλις μίλησα με δυο παιδικούς μου φίλους. Έχουν τελειώσει το πολυτεχνείο εδώ και τρία χρόνια, έχουν γυρίσει και μένουν με τους γονείς τους. Άνεργοι. Γνωστή ιστορία που όλοι μας μπορούμε να διηγηθούμε. Νευριάζω με τον εαυτό μου, νευριάζω με τους φίλους μου, νευριάζω γενικά. Κάποιοι άνθρωποι το ‘χουν βάλει κάτω και δεν προσπαθούν ούτε καν για τον ίδιο τους τον εαυτό, πόσο μάλλον για την τάξη τους. Τους ρουφάει το γαμημένο το σύστημα σαν ηλεκτρική σκούπα. Ναι το ξέρω ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι δυνατοί να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες συνθήκες όπως αυτές που διανύουμε, εγώ δεν ξέρω τι είμαι δυνατός ή αδύναμος σκέφτομαι ενώ ταυτόχρονα βουίζει στο αυτί μου η ηλίθια άποψη των νεοφιλελεύθερων »όποιος θέλει να δουλέψει, θα δουλέψει». Ναι ρε γελοίε, οι φίλοι μου που βουλιάζουν στην απραγία και τη κατάθλιψη τόσα χρόνια άνεργοι στο νησί δεν γουστάρουν να δουλέψουν.
Ξέρεις ποτέ δεν ήμουν υπέρμαχος στο να φύγουμε από τη χώρα. Έλεγα θα το παλέψουμε, θα φτιάξουμε δομές αλληλεγγύης για να επιβιώσουμε και ταυτόχρονα θα επιτεθούμε σ’ αυτή τη βάναυση πολιτική και κάτι θα καταφέρουμε να αλλάξουμε. Ακόμα το λέω δηλαδή. Απλά να, χθες πριν κλείσω το τηλέφωνο φώναξα δυνατά στον φίλο μου »φύγετε από τη γαμωχώρα, φύγετε».
Δεν έχω καταλήξει αν η φυγή είναι η λύση. Κάποιες φορές η φυγή είναι δειλία, κάποιες φορές είναι θάρρος, αλήθεια δεν ξέρω. Μου λείπουν οι φίλοι μου που έχουν φύγει ήδη και νιώθω να χάνουμε σε αυτόν τον πόλεμο που παίρνουμε μέρος όλοι. Και η προσπάθεια μου να σκεφτώ αισίοδοξα πέφτει στο γκρεμό, μαζί με την προσπάθεια μου να κλείσω αισιόδοξα αυτό το κείμενο.
IMG_20140218_155528
Όσο για μένα δεν ξέρω ακόμα, αν θα κάτσω να το παλέψω (μαζί σου) ή θα σε πάρω και θα φύγουμε μαζί.

Advertisements

About respiratos

https://ataxikianapnoh.wordpress.com/
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to αναποφάσιστος

  1. Ο/Η silentcrossing λέει:

    Τόσα χρόνια μετά η εικόνα με τα άστεγα παιδιά που κοιμούνται δίπλα στο Βόσπορο ακόμα μου γυρνάει τα άντερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s