εθνο-φυλακή

6:00 εγερτήριο. Νωχελικό ντύσιμο, ξύρισμα, πλύσιμο δοντιών. Σέρνω το κορμί μου για πρωινό, αναφορά, ιατρείο, ασθενείς και επιτέλους νεσκαφέ ζεστό με λίγη ζάχαρη. Στρατιώτες, εποπ, αξιωματικοί όλοι θα περάσουν από το ιατρείο. Όλοι θα πουν μια κουβέντα. »Συνδικαλιστής ο γιατρός» δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο και όλο τσιγκλάνε για κουβέντα. »Θέλουν λέει να ξαναεφαρμοστεί το πανεπιστημιακό άσυλο, είσαι υπερ; Τι έχεις να πεις για τον συνδικαλισμό στα πανεπιστήμια; Θες να μείνουμε στην Ευρώπη;». Καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπος με έναν καινούργιο κόσμο, που δεν είχα αντιμετωπίσει παρά μόνο σαν αντιπάλους στη διαμάχη των φοιτητικών συνελεύσεων. Και δεν μπορώ να τον συνηθίσω οφείλω να ομολογήσω. Επαγγελματίες οπλίτες που διατυμπανίζουν την ακεραιότητα της δεξιάς τους ταυτότητας, πατρίδα-θρησκεία-σεξιστικά αστεία. Αξιωματικοί που πιστεύουν ανά πάσα στιγμή ότι θα βγούμε στον πόλεμο με την Τουρκία. Δεκαοχτάχρονοι φαντάροι από χωριά της Κρήτης που ξυρίζουν περήφανα το λεβέντικο χνούδι πάνω από το στόμα τους και ανυπομονούν να σκοτώσουν τσι ξένους με την καραμπίνα.

13.30 Συσσίτιο. Αναφορά, σειρά στο εστιατόριο, ψωμί, σαλάτα, κοτόπουλο με ρύζι. Έλα να κάνουμε ένα τσιγάρο ρε σειρά. -Τι θα κάνεις μετά τον στρατό; -Ε, θα περιμένω να βγει καμιά προκήρυξη για αστυνομία ή για εποπ στον στρατό. -Όχι ρε εσύ είσαι καλό παιδί και θες να γίνεις μπάτσος; -Ε μωρέ μήνας μπει, μήνας βγει θα έχω τον μισθό μου. Δουλίτσα να υπάρχει δηλαδή και τα υπόλοιπα να πάνε γαμηθούν συνεχίζω την κουβέντα στο μυαλό μου. Η κρίση αυτή μόνο οικονομική δεν είναι. Και δεν ξέρω πως θα την αντιμετωπίσω, όντας μια μειοψηφία στην άγρια τούτη χώρα.

Και συνεχίζοντας την ξενάγηση στην άσχημη καθημερινότητα του στρατοπέδου και ρίχνοντας τα πολιτικά μου στάνταρ στο πάτωμα, ξεχνώντας την ηλιθιότητα και την άσχημη συμπεριφορά μόνιμων στρατιωτικών προς τους οπλίτες κολλάει το μυαλό μου στο πιο απαισιόδοξο. Οι στρεσογόνες και πιεστικές συνθήκες του στρατού αντί να γεννήσουν το αίσθημα της αλληλεγγύης μεταξύ των φαντάρων ξυπνούν το ένστικτο της ζούγκλας, τον παλιό έναντι του νέου, τον δυνατό έναντι του αδύναμου, τον έξυπνο έναντι του χαζού, την κοροϊδία έναντι του ντροπαλού. Και σκέφτομαι τις στρεσογόνες συνθήκες που έχουμε περάσει στους δρόμους διαδηλώνοντας, την αλληλεγγύη, την συντροφικότητα. το αίσθημα του δικαίου και λέω όχι, μια τέτοια κοινωνία μας αξίζει και όχι αυτή που γεννιέται στις στρατιωτικές παραλλαγές και γαλουχείται στα καλογυαλισμένα άρβυλα.

22.30 Σιωπητήριο. Ξαπλώνω. Παίρνω το κινητό στο χέρι. Άλλη μια μέρα που δεν ξαπλώνεις δίπλα μου τελείωσε.

Advertisements

About respiratos

https://ataxikianapnoh.wordpress.com/
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s