η συμβουλή της γριάς στο λεωφορείο

Ο πόνος, δεν ξέρεις μικρέ μου πως μοιάζει. Να ρωτήσεις αυτούς που τους βρίσκει η νύχτα μόνους ή αυτούς που τους βρίσκει η μέρα χωρίς να αγαπιούνται. Αυτούς που τους βρίσκει η νύχτα με ένα ποτήρι αλκοόλ στο χέρι και μόνη τους συντροφιά το πακέτο με τα τσιγάρα τους. Aυτούς που μεθάνε με φθηνό ουίσκι στα σκυλάδικα. Αυτούς που στο παράθυρο τους τρεμοσβήνει το φως από τις διαφημίσεις της τηλεόρασης μέχρι αργά το βράδυ. Αυτούς που βάζουν μόνο ένα πιάτο στο τραπέζι. Αυτούς που η καρδιά τους κουράζεται να χτυπάει, ακόμα και μια ανοιξιάτικη μέρα. Αυτούς που έχασαν το σπλάχνο τους. Αυτούς που χάνονται και δεν τους ψάχνει κανείς. Αυτούς που χάνονται και δεν αγαπήθηκαν ποτέ. Αυτούς που πεθαίνουν τελευταίοι. Αν τους βρεις ρώτησέ τους. Δεν τους έχουν ρωτήσει ποτέ τίποτα και ίσως ξαφνιαστούν λίγο. Ξαναρώτα τους. Πως μοιάζει ο πόνος; Αυτοί τον έχουν συναντήσει και θα σου πουν πως μοιάζει. Έτσι αν τον συναντήσεις ποτέ, να τον αναγνωρίσεις και να προσπαθήσεις να τον αποφύγεις.

Ίσως μοιάζει λίγο με τη μοναξιά. Ή με το κλάμα της μάνας του Τούση του νεκρού καπνεργάτη.

Advertisements

About respiratos

https://ataxikianapnoh.wordpress.com/
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s