*οπτιμισμός

DSC_0463

Η θάλασσα, το σκούξιμο των γλάρων, τα βαπόρια, ο ήλιος, ο απαλός άνεμος, η πρώτη τζούρα από το τσιγάρο
Τα ταξίδια, οι παγωμένες μπύρες, ο μαλεβυζιώτης, η καρμπονάρα, οι ρακές, τα καλοκαιρινά πανηγύρια
Το καλοκαίρι, η νότια Κρήτη
Το βιβλίο που δεν θες να τελειώσεις, το παγωτό μετά τη θάλασσα, οι άνθρωποι στο νησί
Το καράβι που έρχεται, τα υγρά μας ποτισμένα από την αλμύρα του βραδινού μπάνιου
Οι άνθρωποι στις πορείες, η σφιγμένη γροθιά, το σάλιο που φεύγει την ώρα του συνθήματος
Ο ζεστός καφές το πρωί, το αναμμένο τζάκι μια Κυριακή απόγευμα
Ο έρωτας, η μοναξιά, το σφίξιμο στο στομάχι
Τα βιβλία του Γκαλεάνο, η μουσική του Phillip Glass, τα ποιήματα της Γώγου
Οι φίλοι χειμώνα-καλοκαίρι
Εσύ

Με κάνουν να ξεχνάω καμιά φορά την ασχήμια του καπιταλισμού και να νιώθω ότι τα μικρά διαλείμματα ευτυχίας θα μας βγάλουν νικητές.
Γαμώ τον πεσιμισμό μου

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

αναποφάσιστος

Στρίβω τσιγάρο και το ανάβω, ρουφάω τον καπνό μέχρι να φτάσει στα πέλματα και τον βγάζω με έναν μεγάλο αναστεναγμό. Ο ψυχρός θαλασσινός αέρας του Βοσπόρου με χτυπάει στο πρόσωπο και έχει κάνει τα μάγουλα μου κατακόκκινα. Τα φώτα από τη μεγάλη πόλη μοιάζουν πιο όμορφα από ποτέ και ένα παιδί παίζει δίπλα μου μια φάλτσα μελωδία με τη φυσαρμόνικα του, προσπαθώντας να συνοδέψει το τραγούδι των γλάρων (ήχος κινητού που χτυπάει)
Μόλις μίλησα με δυο παιδικούς μου φίλους. Έχουν τελειώσει το πολυτεχνείο εδώ και τρία χρόνια, έχουν γυρίσει και μένουν με τους γονείς τους. Άνεργοι. Γνωστή ιστορία που όλοι μας μπορούμε να διηγηθούμε. Νευριάζω με τον εαυτό μου, νευριάζω με τους φίλους μου, νευριάζω γενικά. Κάποιοι άνθρωποι το ‘χουν βάλει κάτω και δεν προσπαθούν ούτε καν για τον ίδιο τους τον εαυτό, πόσο μάλλον για την τάξη τους. Τους ρουφάει το γαμημένο το σύστημα σαν ηλεκτρική σκούπα. Ναι το ξέρω ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι δυνατοί να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες συνθήκες όπως αυτές που διανύουμε, εγώ δεν ξέρω τι είμαι δυνατός ή αδύναμος σκέφτομαι ενώ ταυτόχρονα βουίζει στο αυτί μου η ηλίθια άποψη των νεοφιλελεύθερων »όποιος θέλει να δουλέψει, θα δουλέψει». Ναι ρε γελοίε, οι φίλοι μου που βουλιάζουν στην απραγία και τη κατάθλιψη τόσα χρόνια άνεργοι στο νησί δεν γουστάρουν να δουλέψουν.
Ξέρεις ποτέ δεν ήμουν υπέρμαχος στο να φύγουμε από τη χώρα. Έλεγα θα το παλέψουμε, θα φτιάξουμε δομές αλληλεγγύης για να επιβιώσουμε και ταυτόχρονα θα επιτεθούμε σ’ αυτή τη βάναυση πολιτική και κάτι θα καταφέρουμε να αλλάξουμε. Ακόμα το λέω δηλαδή. Απλά να, χθες πριν κλείσω το τηλέφωνο φώναξα δυνατά στον φίλο μου »φύγετε από τη γαμωχώρα, φύγετε».
Δεν έχω καταλήξει αν η φυγή είναι η λύση. Κάποιες φορές η φυγή είναι δειλία, κάποιες φορές είναι θάρρος, αλήθεια δεν ξέρω. Μου λείπουν οι φίλοι μου που έχουν φύγει ήδη και νιώθω να χάνουμε σε αυτόν τον πόλεμο που παίρνουμε μέρος όλοι. Και η προσπάθεια μου να σκεφτώ αισίοδοξα πέφτει στο γκρεμό, μαζί με την προσπάθεια μου να κλείσω αισιόδοξα αυτό το κείμενο.
IMG_20140218_155528
Όσο για μένα δεν ξέρω ακόμα, αν θα κάτσω να το παλέψω (μαζί σου) ή θα σε πάρω και θα φύγουμε μαζί.

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια

Σαββατιάτικη έξοδος

Άκουσα φωνές από τον δρόμο και κατέβηκα κάτω τρέχοντας, μια ιταλίδα συγκάτοικος με πέτυχε στις σκάλες και μου είπε «don’t go there is teargas everywhere» και απάντησα έχοντας φτάσει ήδη στην έξοδο »i know, that’s why i am going!». Βγήκα στον δρόμο. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, οι κοπέλες απ’ το διπλανό μπουρδέλο είχαν κλείσει τα παράθυρα και ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος στο σοκάκι. Βρέθηκα στο πρώτο οδόφραγμα. Δεν καταλάβαινα τίποτα από τα συνθήματα, παρ’ όλα αυτά ένιωσα πιο οικεία από ποτέ σ’ αυτή την μεγάλη και όμορφη πόλη. Η αστυνομία έριχνε δακρυγόνα σε ευθεία βολή, δύο διαδηλωτές τραυματίστηκαν δίπλα μου στο πρόσωπο. Κροτίδες κρότου-λάμψης έπεφταν συνέχεια αλλά δεν κάλυπταν επ’ ουδενί τις φωνές των διαδηλωτών. Ένα δακρυγόνο έσπασε το τζάμι και μπήκε σε ένα κτήριο, πανικόβλητοι σπάσαμε την πόρτα για να απεγκλωβίσουμε τους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να ανοίξουν την πόρτα από τον πανικό τους. Παραμείναμε εκεί ακόμα και όταν ήρθε η αύρα να διαλύσει το πλήθος, αλλά δεν τα κατάφερε. Στη γενικευμένη επίθεση των ΜΑΤ από όλα τα στενά γύρω μας, μπήκα σε ένα μπαρ για να γλιτώσω. Το πλήθος είχε διωχθεί από παντού και εγώ γύρισα σπίτι, κάνοντας κύκλους για να αποφύγω τους μπάτσους.Η Ιστικλάλ άρχιζε να γεμίζει πάλι σιγά σιγά χαρούμενους καταναλωτές, που δεν δίναν σημασία στην μυρωδιά του δακρυγόνου και τα σπασμένα κοτρώνια στο πεζοδρόμιο. Και κάπως έτσι τελείωσε άδοξα η πρώτη μου και η πιο όμορφη σαββατιάτικη έξοδος μου στην Ιστανμπούλ. Image

Ιστανμπούλ 8/2/14
(μια απλή περιγραφή των γεγονότων χωρίς πολλά πολλά συναισθήματα.
μου έλειψες στα οδοφράγματα)

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Όρισε μου το σκοτάδι

είναι εντυπωσιακό

το μαθαίναμε απ το σχολείο

τα φυτά λέει στρέφουν το άνθος τους

στον ήλιο

σε αντίθεση με τον άνθρωπο

που κυνηγάει το σκοτάδι

 

Ποιό σκοτάδι θα μου πείς; Όρισέ μου το σκοτάδι. Το σκοτάδι στην παραλία,ένα βράδυ του Ιουλίου χωρίς φεγγάρι ή το σκοτάδι στα μάτια (στα μάτια,όχι στο δέρμα) του μετανάστη πίσω από τα κάγκελα των σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Θα μου πεις και ο τραγουδιστής λέει, χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια. Ναι, ωραίο το σκοτάδι , για τις καλλιτεχνικές μας εμπνεύσεις, πως μπορείς όμως να το πεις αυτό όταν αντικαθιστά το φως τόσο έντονα.

Και όταν λες σκοτάδι, τι συναίσθημα σκέφτεσαι / μίσος* ή απόγνωση;

Όρισέ μου το σκοτάδι.

                                                                                                                             *το ταξικό μίσος                                              δεν συγκαταλέγεται/ σίγουρα δεν είναι σκοτεινό συναίσθημα

Posted in Uncategorized | 4 Σχόλια

Λίγο πιο σκούρο

Σκέψου

τι χρώμα έχεις μέσα σου

τίποτα διαφορετικό

από εμένα

ή τον άλλο

Δες τώρα το χρώμα του δρόμου

στην Πέτρου Ράλλη

Κοίτα το χρώμα στον ουρανό της Συρίας

Κοίτα κάτω από τις νταλίκες στην Πάτρα

Το ίδιο χρώμα έχουν

το χρώμα του αίματος

Λίγο πιο σκούρο από το κόκκινο

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σκόρπιες σκέψεις

Και ανάμεσα στα σύννεφα του αυγούστου και με εντελώς λάθος συντακτικό, άρχισαν να μπαίνουν οι σκέψεις μου στην οθόνη.Προσπαθούν δηλαδή.Πρώτα οι σκόρπιες λέξεις με ελάχιστο ή καθόλου νόημα-μακροοικονομικό πλαίσιο,αναδιάρθρωση,ομόλογα,χρέος. Αφήνω όμως τις σκέψεις και πάω να κάνω μια βόλτα στο κέντρο του νησιού.Που είναι οι άστεγοι και άποροι που λένε στα κανάλια;Τριγυρνάνε σαν τα φαντάσματα στους δρόμους της μητρόπολης και οι κάτοικοι εδώ τους έχουν μόνο ακούσει από την τηλεόραση ή τους έχουν δει φευγαλέα στην βόλτα τους στην πρωτεύουσα.Τι μας νοιάζει για αυτούς;Τουρισμός αυτό είναι το ζητούμενο κύριοι.Εχουμε τουρίστες φέτος;Εχουμε.Ε, θέλουμε ακόμα περισσότερους.Αυτό είναι το ζητούμενο.

Ξαναγυρνάω σπίτι και ανοίγω τον υπολογιστή.Διάχυτη απογοήτευση και μελαγχολία γεμίζει την οθόνη μου.Οι εργάτες της Χαλυβουργίας επιστρέφουν στη δουλειά απολύτως ηττημένοι από το αφεντικό τους αλλά και από το κράτος.Μετά από το δικαίωμα στην δουλειά με 400 ευρώ έρχεται να μας τονίσει ότι ούτε δικαίωμα για απεργία έχουμε πια.Πολλοί άλλοι απεργοί γυρίζουν στη δουλεία,άλλοι με το κεφάλι ψηλά άλλοι με το κεφάλι χαμηλωμένο.

Τι λες ρε σύ,τι σχέση έχουν όλα αυτά μεταξύ τους;

Ασυνάρτητες σκέψεις σου είπα ότι είναι, από την αρχή.

Οχι θα πάω μια βόλτα πάλι.Θέλω να δω τους μετανάστες στο δρόμο να βεβαιωθώ ότι είναι καλά.-Μα έχουμε γεμίσει από αυτούς ρε,είναι πρόβλημα,παραδέξου το. Ανθρωποι χωρίς παρόν και μέλλον,χωρίς τα στοιχειώδη για επιβίωση δεν είναι πρόβλημα,έχουν πρόβλημα.-Ναι αλλά μπαίνουν στα σπίτια μας και μας κλέβουν και μας σκοτώνουν.Τότε ας διορθώσουμε την αιτία ρε παιδιά.-Ποια είναι η αιτία; Η έμφυτη αδικία του καπιταλιστικού συστήματος. Εφυγαν.

Στο δρόμο του γυρισμού σκέφτομαι,είμαστε μειοψηφία,ενώ στην πραγματικότητα έπρεπε να είμαστε πλειψηφία γιατί έχουμε δίκιο.Τότε γιατί χάνουμε διαρκώς; Απλές σκέψεις με σύνθετες και δύσκολες απαντήσεις,το ξέρω.

Καμία φορά όμως θες να ακούσεις και να δεις αυτό που περιμένεις. Καμιά φορά έρχεται  από την Ισπανία και τις συγκρούσεις των ανθρακωρύχων με την αστυνομία και καμία φορά από το Νοσοκομείο Σωτηρία και την άρνηση των γιατρών εκεί για την χυδαια κίνηση των φασιστών, αιμοδοσία μόνο για Ελληνες.

Ξέρω,ξέρω δεν κατάλαβες τίποτα από αυτά που λέω.

Δεν φταίω εγώ αλλά οι σκέψεις μου που βιάστηκαν να βγουν από το κεφάλι μου και να μπουν στον υπολογιστή.

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σώπα

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
«σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :»εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!»

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ….σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρείς το μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα»

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές «έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!…

Αζίμ Νεσίν

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε